فرض کنید که قراره یک قضیه ریاضی رو اثبات کنید. مثلا ثابت کنید که مساحت یک دایره برابر با π r² هست. قطعا حوصله ندارید فرایندش رو بگم، ولی نکته اینه که در طول این فرایند شما از دو اصل پایه استفاده میکنید.1. اگه A=B و B=C آنگاه A=C 2. شما پذیرفتین که 1+1=2شما دو اصل رو پذیرفتین و باهاش یه قضیه رو ثابت کردین که خودشون اثبات ناپذیرن. نمیشه این دو تا رو اثبات کرد. پس تو فرایند شناخت یک مسئله، اعم از فیزیکی و روحانی، شما از مفاهیمی استفاده میکنید که اثبات ناپذیرن. حالا چطور میشه فهمید چه چیز اثبات ناپ

تا حالا شده تو زندگی اصلا ندونین دارین چی کار میکنین؟ یهو همه تصمیمات دو دهه گذشتتون به نظرتون اشتباه بیاد؟ یهو حس کنین کل مسیر زندگی یه تونل تنگ و تاریکه و چراغ قوتون فقط نیم متر جلوتر رو روشن میکنه؟ دنبال یه راه فرار از این تونل بی انتها باشین ولی ببینین که تو این تونل فقط میشه رفت جلو و اصلا هم معلوم نیست کی تموم میشه؟ منظورم یه تنگنا تو یه برهه زندگی نیستا، کلشو میگم در واقع...

گری مور در دستگاه شور میهن، ببخشید. متاسفانه ممکنه امشب نتوانم به موقع برسم، تا بتوانیم غروب را در قبرستان نظاره کنیم. باید در خلال جنگ، به تعهداتی که هیچ کمکی به میهنم نمیکند عمل کنم. باید به کسانی کمک کنم که نمیدانند نام کشورم نام یک کشور است یا یک غذا. باید به کسانی لبخند بزنم که حتی نمیتوانند و نمیخواهند درک کنند آنسوی دنیا چه اتفاقی در حال افتادن است. باید برای آخر هفته‌ای که نتوانستند به تولد دوست دوران مدرسه‌شان برسند ابراز تاسف کنم. باید در چشمشان نگاه کنم و بگویم